Οι συντάκτες του elniplex. com

 

Ανδρικοπούλου Κατερίνα

k_piona@hotmail.com

«Η αλήθεια είναι ότι βαριέμαι εύκολα. Σπρώχνομαι και με σπρώχνουν όλα να δοκιμάσω το καινούριο, το διαφορετικό. Κάθε χρόνος έχει αρχή, μέση και τέλος και είναι μοναδικός. Αρχίζει με καρτέλες ονομάτων για τα συρταράκια και κλείνει με μια γιορτή θριάμβου- επιβίωσης. Κάθε χρόνος είναι μοναδικός, τουλάχιστον μέχρι σήμερα και με σπρώχνει σαν τον άνεμο. Αρχικά με πήγε σε παιδικούς σταθμούς, μετά στην Γλασκόβη για μεταπτυχιακό στην εκπαιδευτική ψυχολογία, έπειτα σε εθελοντική εργασία στο Καραμανδάνιο ψυχιατρικό νοσοκομείο και μετά ειδίκευση στην Παιγνιοθεραπεία. Ο χρόνος με ταξίδεψε στην καρδιά του Ανατολικού Λονδίνου για 5 χρόνια οπού είδα τα νήπια από όλες σχεδόν τις φυλές του κόσμου να με κοιτούν με τα μάτια ορθάνοικτα. Μια μικρή Βαβέλ η τάξη μου και στην κορυφή μια Ελληνίδα δασκάλα. Καθένας έλεγε τις προσευχές του στον δικό του Θεό και όμως ο πύργος μας δεν έπεσε ποτέ. Το Ελληνικό στοιχείο δεν έλειψε απ’ τα μαθήματα μου, παιδάκια από την  Σομαλία χόρεψαν χασαποσέρβικο, τραγούδησαν την βαρκούλα του ψαρά και μιλούσαν με λέξεις όπως egoist όταν σπρώχνονταν στα διαλείμματα.. Και το απόγευμα συνεδρίες παιγνιοθεραπείας, για να μην πάει ο καιρός χαμένος για να φύγω έτοιμη… Σ’ αυτό το σχολείο κουράστηκα, λύγισα πολλές φορές, έφαγα αξιολόγηση με το τσουβάλι. Δούλεψα μέσα μου την ντροπή, την αυτοπεποίθηση και τον προγραμματισμό. Άγχος, τρέξιμο, βαβούρα, επιβίωση…Αλλά έμαθα, έμαθα πάρα πολλά και άξιζε η κούραση. Και όταν ο ήλιος άρχισε να μου λείπει πιο πολύ από ποτέ ένας νέος χρόνος με έφερε πίσω και με έβαλε σ’ ένα μικρό νηπιαγωγείο πάνω σε ένα βουνό. Εκεί αντί για φανάρι το πρωί περίμενα τα πρόβατα και εκτός των άλλων έμαθα να ανάβω το τζάκι μόνη μου τα βράδια. Ύστερα έληξε η θητεία και εκσφενδονίστηκα στην άλλη άκρη της Αθήνας. Μετά ο χρόνος έφερε ένα μωρό και έμεινα στο σπίτι. Τώρα βρίσκομαι πάλι σε ένα σχολείο οπού μ’ αρέσει να πειραματίζομαι και να δοκιμάζω το διαφορετικό και το καινούριο. Ενθουσιάζομαι όταν βλέπω τα πρώτα γραμματάκια και συγκινούμαι όταν ακούω λέξεις όπως συγνώμη, ευχαριστώ και παρακαλώ.»

 

Βαρδάκα Φωτεινή

fvardaka@yahoo.gr

-Ψιτ, κορίτσια! Στις από κάτω απευθύνομαι… δεν είπε σε τρίτο πρόσωπο;
Λάθος; Πάμε από την αρχή…με τις συστάσεις βέβαια!!!
Είμαι η Φωτεινή και είμαι παιδί! Και σαν παιδί χαμογελάω σε όσους γουστάρω, μοιράζομαι με αυτούς που εγώ επιλέγω, κλαίω, γελάω, γκρινιάζω και παίζω όσο περισσότερο μπορώ! Στα πάρτι και στις εκδηλώσεις που με καλούν, στην θεατρική ομάδα που ανήκω, στην παιδαγωγική ομάδα που αγαπάω, στο σπίτι με τα παιδιά και τον άντρα μου! Το παιχνίδι είναι η τροφή της ψυχής μου και όσο μου επιτρέπει το σώμα μου, με αυτό θα την ταΐζω! Και όσο θα έχω για μένα (την τροφή που λέγαμε ντε!) τόσο θα συνεχίσω να προσφέρω και στους γύρω μου… ειδικά στα μικρά παιδιά! Και αυτά θα μου το ανταποδίδουν με μια αυθόρμητη, άδολη αγκαλιά… και εγώ θα συνεχίζω…!

 

Δενδρή Χρυσάνθη

chrysanthe.d@gmail.com

Βιογραφικό καθ’ οδόν…

 

Δράκου Νεφέλη

nefelidrakou@yahoo.gr

γεννήθηκα στο Αιγαίο σε μια γωνιά του οποίου ζω τα τελευταία χρόνια με αυτούς που αγαπώ: γάτες, ανθρώπους, παιδιά. Είμαι νηπιαγωγός, κρυμμένη σε ένα υπέροχο ψευδώνυμο που μου έδωσε κάποτε κάποιος που ήθελε να με κρύβει από τον πολύ κόσμο. Αγαπώ το σχολείο όσο τίποτα και προσφέρω σε αυτό με όποιον τρόπο θεωρώ πολυτιμότερο για τα παιδιά.

 

Δ. Άννα: «Γεννήθηκα στην Αθήνα στην οποία και επέστρεψα μετά από δέκα χρόνια υπηρεσίας στο Ηράκλειο Κρήτης. Ένα από τα μεγαλύτερα μου όνειρα πραγματοποιήθηκε όταν έμαθα ότι είχα επιτύχει  στον διαγωνισμό του ΑΣΕΠ  το 2002. Από τότε δεν έχω σταματήσει να ονειρεύομαι, να αναζητώ το καινούριο το διαφορετικό. Τα παιδιά: είναι η έμπνευση μου για δημιουργία. Πολλές ώρες δουλειάς αλλά η «αμοιβή» είναι πολύ περισσότερη. Πιστεύω στον εθελοντισμό και πέρυσι έκανα μαθήματα γλώσσας σε προσφυγάκια ενώ και φέτος εξακολουθώ με κάτι διαφορετικό. Χαμογελώ και ονειρεύομαι, Αγαπώ και παθιάζομαι, Σωπαίνω και ακούω, Μοιράζομαι. Προβληματίζομαι και σκέφτομαι. Φαντάζομαι και δημιουργώ. Με μια λέξη είμαι ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΣ»

 

Κολόμβου Ανέζα: «Δε μου αρέσουν καθόλου οι συστάσεις, τα βιογραφικά και τα αυτοβιογραφικά. Κι άρχισα να πρήζομαι και να φουσκώνω. Είπα να το αποφύγω, αλλά δύσκολο. Αυτός ο διαχειριστής δε με άφηνε στην ησυχία μου! Και… το βρήκα! Σκέφτηκα… αφού είναι τόσο απαραίτητο: »incognito»με μια λέξη… περιεκτική, συνοπτική, αντιπροσωπευτική του είδους μου. Αμ, δε!  Πάλι δεν ξεμπέρδεψα! Απαγορεύεται! Σαν πολύ αυστηρός δεν είσαστε κύριε Απόστολε; Εξάλλου, οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Όλοι πρέπει να μπούμε στη »νόρμα» δηλαδή; Λάθος blog επέλεξα να δώσω τα »φώτα» μου; Ε, όχι, φυσικά! Βρήκα το πεδίο δράσης μου ανάμεσα σε τόσα άλλα… είμαι υπέρμαχος της ελεύθερης έκφρασης και βούλησης. Και τι να πω; Ότι νιώθω νηπιαγωγός, χορεύτρια, γυναίκα, μάνα..; Θα είναι ψέμα γιατί δε νιώθω τίποτα απ’ όλα αυτά και δε βρίσκω τίποτα λάθος, προπάντων σ’ εμένα εννοείται! Γιατί απλά δεν πιστεύω στα λάθη, αλλά στις διαφορετικές επιλογές. Ένα μόνο μπορώ να πω: πως ποτέ δεν αισθάνομαι έτοιμη για τίποτα…»

 

Μαυρίδου Μάρθα

marthanoire@gmail.com

«Όταν έχεις συνηθίσει να κάνεις βιογραφικά για δουλειές (διαφόρων ειδών), Πανεπιστήμια (διαφόρων χωρών) και άλλα συναφή, το να κάνεις ένα βιογραφικό άλλου «τύπου» είναι εξαιρετικά δύσκολο (ειδικά όταν σε αφήνουν ανεξέλεγκτη). Επειδή είμαι όμως καλός άνθρωπος θα κάνω την προσπάθειά μου! Νηπιαγωγός, ολίγον από ηθοποιός, με μια διατριβή πάνω στον Αίσωπο και το κουκλοθέατρο, δουλεύω από το πρώτο έτος στη σχολή (το 1996 παρακαλώ) με παιδιά. Δασκάλα, εμψυχώτρια (ή μήπως αυτό είναι το ίδιο;), κλόουν, αρχισυντάκτρια σε παιδικό περιοδικό, υπεύθυνη εκπαιδευτικών προγραμμάτων και άλλα πολλά. Είχα την τύχη να έχω δασκάλους φωτισμένους, τόσο στο επιστημονικό όσο και στο καλλιτεχνικό (ή μήπως κι αυτό είναι το ίδιο;) επίπεδο, που όλοι, αλλά όλοι, πίστευαν πως καλός δάσκαλος είναι αυτός που δίνει «ρεύμα» στην ψυχή των μαθητών του. Έτσι πορεύομαι κι έτσι δημιουργώ! Πάντα πίστευα –και εξακολουθώ βεβαίως βεβαίως- πως όλοι έχουμε έρθει στον κόσμο τούτο με μια μυστική αποστολή. Ψαχνόμαστε καθώς την…ψάχνουμε κι αν είμαστε τυχεροί, κάποτε τη βρίσκουμε! Νιώθω ευλογημένη που συναντήθηκα με ανθρώπους που έχουν βρει την αποστολή τους! Τα υπόλοιπα θα τα ανακαλύψουμε σιγά σιγά. Κι όπως λέει και ο ποιητής…«Πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι».

 

Μπιρμπίλη Μαίρη: «Με λένε Μαίρη και είμαι καλά. Στην  παιδική μου ηλικία έκανα πολλά ταξίδια, μεγαλώνοντας περιορίστηκα στα ταξίδια του μυαλού. Έγινα εκπαιδευτικός και γνώρισα την εκπαίδευση σε όλες τις μορφές και εκφάνσεις της, δουλεύοντας σε ιδιωτικά και δημόσια σχολεία, σε Ωδεία, στο Νηπιαγωγείο και στο Δημοτικό Σχολείο, σε γενικές τάξεις, σε τμήματα ένταξης, σε παράλληλες στηρίξεις, στο Ειδικό Σχολείο. Αγαπώ τα Νηπιαγωγείο  γιατί  σώζει κάτι από τη δημιουργικότητα που παλεύω να σώσω και ταυτόχρονα νιώθω ότι ακόμα προλαβαίνω να κάνω κάτι με αυτά τα κοντά ανθρωπάκια που με νομίζουν «σημαντική». Κάθε μέρα που τελειώνει τους ζητώ συγγνώμη που δεν ήμουν όσο υπομονετική, πρόθυμη, δημιουργική θα ήθελα και την επόμενη ξεκινάμε απ την αρχή… 20 χρόνια τώρα (μαζί με την εκπαίδευσή μου) κάθε μέρα ξεκινάω απ την αρχή…»

Πανακάκη Γιούλη: Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα που την λατρεύω,  μια πόλη που μου δίνει πολλά, μα παίρνει κι άλλα τόσα. Σπούδασα νηπιαγωγός από επιλογή. Κατά ένα περίεργο τρόπο η δουλειά μου μοιάζει με την πόλη μου. Από τη μια μου δίνει πολλά θετικά συναισθήματα: ικανοποίηση, χαρά, ηρεμία (από τα δικά μου προβλήματα, εννοώ, τι νομίζατε;), από την άλλη με γεμίζει άγχος, νεύρα, απογοήτευση. Θέλει γερό στομάχι να είσαι νηπιαγωγός και πολλές φορές αναρωτιέμαι αν θα αντέξω για 25-30 χρόνια ακόμα. Διαρκής ανανέωση, σκληρή προσπάθεια, καλή συνεργασία… Μπορώ; Ο χρόνος θα δείξει.

 

Παρασκευά Καίτη

katerhod@gmail.com

Ανεβαίνω τα σκαλιά και τα μετράω, πιάνω κόκκινο όταν λέω το ίδιο πράγμα με κάποιον, τραγουδάω στο ντους και φτιάχνω με τα δάχτυλά μου ιστορίες, προσθέτω τους αριθμούς από τις πινακίδες των αυτοκινήτων…Δεν βιάζομαι να μεγαλώσω και έτσι λοιπόν η μόνη δικαιολογία στα παιχνίδια μου ήταν το επάγγελμα μου. Νηπιοβρεφοκόμος με ιδιαίτερη αγάπη στο κουκλοθέατρο. Εμψυχώτρια ομάδων θεατρικών και εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Θεωρώ τη δουλειά μου ένα μεγάλο κομμάτι από τον εαυτό μου.

 

Πουρή Δώρα

dwrapouri@yahoo.gr

«Είμαι νηπιαγωγός. Συχνά σκεφτόμουν αν θα μου ταίριαζε κάτι άλλο. Δε βρήκα ποτέ. Απαιτεί να είσαι δημιουργικός. Μπορεί και να ‘μαι. Να είσαι εφευρετικός. Ίσως και να ‘μαι. Να είσαι ονειροπόλος. Οι άλλοι λένε ότι είμαι. Να είσαι στη γνώση ανοιχτός. Σίγουρα είμαι. Στην τάξη ξεχνάς όσα σε απασχολούν. Ένα παιδικό χαμόγελο αρκεί για να σε κάνει να συνεχίσεις το δύσκολο έργο του να είσαι νηπιαγωγός. Κι αυτό θέλω να είμαι.»

 

Πάππος Απόστολος

elniplex@gmail.com

Κάπου ζω, κάποιους αγαπώ, όλο κάτι φτιάχνω, όλο κάτι σκέφτομαι. Οι συνάδελφοι που εργάστηκαν στις ίδιες αίθουσες μαζί μου με είδαν να τα καταφέρνω. Και λίγο μετά να αποτυγχάνω. Και ξανά απ’ την αρχή. Γιατί είμαι νηπιαγωγός, με μια λέξη δάσκαλος, δηλαδή σπούδασα για να μάθω πως κάνεις λάθη με τα παιδιά. Έχω κάνει πολλά (λάθη και σωστά) αυτά τα 10 χρόνια. Όσοι με ξέρουν, τα γνωρίζουν ήδη και όσοι δε με ξέρουν, δε τους χρειάζονται να τα γνωρίζουν. Δημιούργησα, διαχειρίζομαι και οδηγώ αυτό το blog. Μετά την ασυναγώνιστη Σύρο, την επταετία του 4ου Νηπιαγωγείου Πειραιά και το μονοετές φυτό του 11ου Νηπιαγωγείου Πειραιά, από το 2012 αγαπώ και διδάσκω στο 10ο Νηπιαγωγείο Κερατσινίου. Τελεία.-

 

Συνεργάτες του elniplex

Μακρή Ράνια: «Είμαι νηπιαγωγός από σπόντα. Βρέθηκα στο Καποδιστριακό πανεπιστήμιο το 1989 όχι από καθαρή προσωπική επιλογή, αλλά γιατί τα μόρια μου δεν έφταναν για να μπω στην Κοινωνιολογία του Παντείου. Μαρτυρικά τα πρώτα έτη στην σχολή. Τι δουλειά έχω εγώ εδώ αναρωτιόμουν συχνά. Έπρεπε να μπω στην τάξη του νηπιαγωγείου για να καταλάβω την διαφορά. Γιατί τελικά αγάπη είναι αυτά τα 25 ζευγάρια χέρια που σε αγκαλιάζουν, σε φιλάνε, σε χαϊδεύουν, σκουπίζουν τα δάκρυά τους επάνω σου ή ακόμα και τα λερωμένα χεράκια τους, κρύβονται στην αγκαλιά σου για παρηγοριά, σου φέρνουν ζωγραφιές με καρδούλες, σε φωνάζουν μαμά, σου λένε «τι όμορφη που είσαι σήμερα κυρία». Δεν την αλλάζω με τίποτα την δουλειά μου και ας μου μειώνουν τον μισθό μου και ας ακούω σχόλια του στυλ «έλα μωρέ λες εκεί ένα παραμυθάκι και πέρασε η ώρα» ή «εσείς που κάθεστε όλο το καλοκαίρι μιλάτε». Μου αρέσει να κόβω, να βάφω, να δημιουργώ. «Σκόρο» με λέει η φίλη μου η Πόπη, «ψαλιδοχέρη» ο  άντρας μου που ποτέ δεν βρίσκει άδειο χώρο στο τραπέζι να ακουμπήσει από τα χαρτόνια και τους μαρκαδόρους  μου. Το νηπιαγωγείο είναι το βασίλειό μου και εκεί ξεχνώ όλα όσα με στενοχωρούν. Είστε όλοι καλεσμένοι μου. Πέρασα επτά υπέροχα χρόνια στο 4ο Νηπιαγωγείο Πειραιά και από το 2011 βρίσκομαι στο 18ο νηπιαγωγείο Αγίου Δημητρίου. Μην ξεχνάτε ποτέ: «Μια αστραπή είναι η ζωή και στο άναμμα που κάνει, ό,τι προλάβει ο άνθρωπος, τα υπόλοιπα τα χάνει».

 

Βουργουτζή Νίκη

Advertisements