Αν και η Ελλάδα απελευθερώθηκε στις 12 Οκτωβρίου του 1944 με την αποχώρηση των Γερμανών και είναι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που δεν γιορτάζει την απελευθέρωσή της αλλά μόνο μια προσωρινή νίκη έναντι των Ιταλών του Μουσολίνι, ωστόσο κάποια ακούσματα που ξεφεύγουν από το «Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του» και «Κορόιδο Μουσολίνι» μπορώ να αναφέρω ως πιο κατάλληλα, πιο άρτια αισθητικά ή πιο σατυρικά…

Αβάντι, μαέστρο…

Ο μικρός στρατιώτης

Ένα δέντρο που ανθίζει
μέσα στον κόσμο μόνο του
είναι ο μικρός στρατιώτης
που μετράει τον πόνο του
είναι ο μικρός στρατιώτης
που μετράει τον πόνο του.

Του μουσκεύουνε την χλαίνη
χιόνια και άγριες βροχές
και ένα γύρο σταυροπόδι
του φυλάνε οι κορφές
Του μουσκεύουνε την χλαίνη
χιόνια και άγριες βροχές
και ένα γύρο σταυροπόδι
του φυλάνε οι κορφές

Ένα χέρι που παγώνει
με το όπλο μόνο του
είναι αυτό που θα καρφώσει
στην καρδιά τον πόνο του
είναι αυτό που θα καρφώσει
στην καρδιά τον πόνο του

Του μουσκεύουνε την χλαίνη
χιόνια και άγριες βροχές
και ένα γύρο σταυροπόδι
του φυλάνε οι κορφές
Του μουσκεύουνε την χλαίνη
χιόνια και άγριες βροχές
και ένα γύρο σταυροπόδι
του φυλάνε οι κορφές

***

Έκτορας και Ανδρομάχη 

(έμφαση στα δύο ρεμφραίν)

Από το Τρωικό κάστρο η Ανδρομάχη
στον Έκτορα που κίναε για τη μάχη
φώναξε με φωνή φαρμακωμένη:

«Στρατιώτη μου, τη μάχη θα κερδίσει,
όποιος πολύ το λαχταρά να ζήσει.
Όποιος στη μάχη πάει για να πεθάνει,
στρατιώτη μου για πόλεμο δεν κάνει»

Έτσι κι εμένα η κόρη του Γαβρίλη
σαν έφευγα στις 20 τ’ Απρίλη
μου φώναξε ψηλά από το μπαλκόνι:

«Στρατιώτη αν θες τη μάχη να κερδίσεις,
μια κοπελίτσα κοίτα ν’ αγαπήσεις.
Όποιος το γυρισμό του όρκο δεν κάνει,
στρατιώτη μου, τον πόλεμο τον χάνει»

***

Στην ποταμιά σωπαίνει το κανόνι

Στην ποταμιά
σωπαίνει το κανόνι
στην ερημιά
φτεροκοπάει ένα αηδόνι.

Πετούν τα παλιομάχαιρα
με χαρές και πάνε
πετούν τα παλιομάχαιρα
οι γειτονιές αχολογάνε.

Γελά ο Θεός
στο φως του αποσπερίτη
χαμογελά
στο δρόμο για το σπίτι.

***

Στα χρόνια τα παλιά

Στα χρόνια τα παλιά
οι Ιταλοί με τα φτερά
ζητούν απ’  την Ελλάδα μας
να πάρουν τα κλειδιά (δις).

Στης Τήνου το νησί
χωρίς καμιά αφορμή
χτυπούν την Έλλη μας παιδιά
και τη βουλιάζουν στα βαθιά (δις).

Και τότε η Ελλάς
φαντάρος και τσολιάς
«αέρα» τους φωνάζουνε
κι οι Ιταλοί τρομάζουνε (δις).

***

Γυναίκες ηπειρώτισσες 

Γυναίκες Ηπειρώτισσες
μέσα στα χιόνια πάνε
κι οβίδες κουβαλάνε.
Θεέ μου τι τις πότισες
και δεν αγκομαχάνε.

Γυναίκες Ηπειρώτισσες
ξαφνιάσματα της φύσης
εχθρέ γιατί δεν ρώτησες
ποιον πας να κατακτήσεις.

Γιαννιώτισσες, Σουλιώτισσες
ξαφνιάσματα της φύσης
εχθρέ γιατί δεν ρώτησες
ποιόν πας να κατακτήσεις.

Γυναίκες από τα σύνορα
κόρες, γριές, κεράδες
φωτιά μες τους βοριάδες
Εσείς θα είστε σίγουρα
της λευτεριάς μανάδες.

***

Μάνα θα τους περιμένει

Μες στο βάλτο ξεκομμένοι
δυο φαντάροι, δυο εχθροί
Κι ο Αντρέας σημαδεύει
στην καρδιά για να τους βρει

Μην τους τουφεκάς, Αντρέα,
μην τους τουφεκάς, γιατί
είναι παλικάρια νέα
είναι σαν κι εμάς κι αυτοί
Στη Βερόνα και στη Βρένη
μάνα θα τους περιμένει

Είν’ εχθροί μας, είναι ξένοι,
ποιος δεν το κατανοεί;
Μα το θέλουν ορισμένοι
να σκοτώνονται οι λαοί.

***

Ο Ναπολιτάνος

Μελαχρινέ Ναπολιτάνε
ο πόλεμος είναι φριχτός
εσύ μαχαίρωσες τον Πάνο
μετά σε σκότωσε κι αυτός

Τώρα κοιμάστε αγκαλιασμένοι
όπως το θέλησε ο Θεός
να ‘ναι οι λαοί αδελφωμένοι
Μαύροι , λευκοί , ένας λαός

Εσύ στη Νάπολη μπαρμπέρης
κι αυτός ψαράς στο Αιτωλικό
να μάθεις δεν θα καταφέρεις
πώς φτάσατε στο φονικό.

***

Γιούπι γιάγια (διασκευή Δ. Ποταμίτης)

Γιούπι γιάγια γιούπι γιούπι για
ας χαρούμε την ειρήνη βρε παιδιά
όχι πόλεμος και μάχη
όχι όπλα και θανάτοι

μόνο φτυάρια, αξίνες και καλή δουλειά

Γιούπι γιάγια γιούπι γιούπι για
τους πολέμους διώξτε μακριά
κι όποιος ξαναπιάσει ασπίδα
στον ποπό να βγάλει ακίδα

και στη γλώσσα να του βάλουν πιπεριά.

Advertisements